moje prace powstają na styku kontroli i przypadku — tam, gdzie forma się zapada i traci pierwotną symetrię. to proces oparty na eksperymencie i świadomym dopuszczaniu błędu.
pracuję z „brudną” formą: nierówną, organiczną, często zdeformowaną. interesuje mnie moment, w którym glina przestaje być posłuszna — pęka, osiada, zmienia kierunek. błąd to narzędzie budujące charakter obiektu.
łączę techniki ceramiczne, wykorzystując podszkliwne kredki do rysunku i znaku. szkliwo traktowane jest jak materiał żywy: zachowuje ślad procesu, czasu i ręki, bez prób jego maskowania. moje realizacje balansują pomiędzy przedmiotem użytkowym a obiektem autonomicznym.
